2 YAŞ ÇOCUKLA TATİL

10 Ocak 2014

NEŞELİ AKTİVİTELER 11 – KURABİYE YAPIMI

10 Ocak 2014

OYUN GRUBU

10 Ocak 2014

Neş’i oyun grubuna vermeyi uzun süredir istiyordum. Bir türlü yer seçemedim, seçtiklerime gidip bakmak istemedim. Nedense hazır olmayan kişi Neş’ten çok bendim. Ben hala bu konuda sallanırken teklif ayağıma geldi. Arkadaşlarım 4 kişilik bir sınıf için bir yerle anlaştıklarını oyun saatinde okulda sadece bizimkilerin olacağını söyledi. Bir nevi ev toplantısı.  Fikre balıklama atladım. Çünkü hem sadece 4 kişi oluşu (ne kadar az kişi o kadar az hastalık) hem annelerin birbirini tanıması (kolay iletişim) hem de çocukların yaşlarının birbirine yakın olması (19-24 ay arası) düşüncesi hoşuma gitti.

Oyun grubu sadece haftada 2 gün 1’er saatten ibaret. Bu da başlangıç için gayet iyi.

İlk günlerde anneler çocuklardan ayrı odada duracak. Oyun odasına mümkün olduğunca uzak kalacaktı. Daha sonra alıştıklarından onları bırakabilirdik.

 

Sınıf ablaları ile aktivite masasındalar

Sınıf ablaları ile aktivite masasındalar

Okuldaki ilk gün herkes adına biraz gelgitli geçti. Çocuklar sürekli annelerin bulunduğu odaya geliyor. ‘Sende gel ” diyor. Gelmeyince annesiyle kalıyor  veya siz odadan çıkınca peşinizden geliyorlardı. Neşe’nin de sağolsun bu konuda maşallahı vardı. Benim kızım meğer en çok anneci olanmış. 🙁 Fazla mı dipdibe kaldık ne? Bizimki anne sende gel diyor başka hiçbir şey  demiyor. İlk 40 dk biraz zorlandım açıkçası. Ama okul sahibi bunun çok normal olduğunu söyledi. Bu arada içeride bazıları hamur & boyama yapıyorlar, bazıları da oyuncaklarla oynamayı tercih ediyordu. Bizimki aktivite insanı olduğu için hamur’la boyama onun biraz olsun odada kalmasını sağladı. Sonra yanımıza gelip yaptıklarını gösterdiler. Biz onları aferin’ledik. Derken kalabalık ve bir o kadar gürültülü çıkışla okuldan ayrıldık. İlk günün sonunda hepimizin aklında “acaba ne zaman bu minikleri yanlız bırakıp bir yerlerde bir şey  içebileceğiz ? ” idi. 🙂

2 yaş oyun grubu

Okul öncesi kahvaltı 🙂

İkinci geldiğimizde Neşe için durum biraz daha iyiydi. Evimizin uzak olmasına rağmen ilk okula gelen bizdik. Hatta gelmeden anne-kız dışarıda kahvaltı bile ettik. ( Hayatımda bir yere erken gitmişliğim görülmemiştir. Geç kalan insanlardanımdır hep. Siz düşünün bendeki heyecanı artık. Ben üniversiteyi bırakın Neş’in ilkokula falan başladığı günü düşünmek istemiyorum bile:)  ) Neş’in okula ilk gelmesi odaya adapte olmasına daha bir yardımcı oldu o gün. Sınıf ablasıyla hemen bir aktiviteye giriştiler. Diğerleri de geldikten sonra bizimki hala benim bulunduğum odaya gelmemişti. İçten içe bu gelişmeye çok sevindim. Ama biri odadan çıkıp annesinin yanına gelince diğerleri de dökülmeye başladılar. İkinci gün ilk güne göre oldukça farklıydı. En azından Neş ‘ için .

Üçüncü gidişimizde ise tek tük yanımıza gelip ( o da sadece yaptıklarını göstermek için) sonra tekrar oyun odalarına döndüler. Hatta ders 15 dk uzadı ve hikaye zamanlarının bitmesini beklediler. Dördüncü de biz bunları bırakır gideriz hayaliyle tutuşurken herkes salgın hastalıktan nasibini aldı. 2. kez bronşit olan Neş’ bu sefer zatüre oldu. 2 hafta kapıdan burnumuzu çıkarmadık. Bu haftada 3. haftamızı dolduruyoruz . Ve dolayısıyla okuldan uzak kaldık. Kış zamanı bu okul olayı gerçekten zor. Salgın hastalıklar, soğuk havalar derken bir de bunun normal bir okul olup sınıfların ve okulun kalabalık olduğunu düşünmek bile istemiyorum.

Oyun grubuna dönecek olursak, yaptıkları aktiviteler ya da oyuncakların evdekilerden bir farkı yok. Bu oyunları profesyonel birinin gözetimi ve  yönlendirmesinde oynamaları esas önemli olan. Ve tabi ki evlerinin dışında, annelerinden ayrı olmaları da bir o kadar yararlı kişisel gelişimleri için.  Farklı bir ortamda sosyalleşmek, oyun oynamak  gerçek anlamda hepsine iyi geldiğini söyleyebilirim. Biraz daha kendi başlarına birey oluyorlar sanki. Hatta arkadaş bile oluyorlar. Birbirleriyle konuşup evlerine dönerken birbirlerine “hoşçakal ?” diye isimleriyle hitap ediyorlar.

Çocuklarını okula vermeyi düşünen, kalabalıktan, çocuğunun yaşının küçük olmasından ve annenin alınmamısı fikrinden korkanlar için iyi bir başlangıç bizimkisi. Seneye içinde ufak bir alıştırma diyebilirim. 🙂

Yorum Yaz